۴ تغییر فوری که شاید تیم امیرخان را نجات دهد!
روزنو :تساوی برابر نیوزیلند هنوز به معنای پایان دنیا نیست. نه صعود از دست رفته و نه جام جهانی تمام شده است. اما این بازی، یک هشدار جدی بود؛ هشداری که اگر امیر قلعهنویی آن را نادیده بگیرد، شاید دو مسابقه آینده فرصت جبرانش را ندهند.
برترینها: بالاخره انتظارها به پایان رسید و تیم ملی ایران نخستین بازی خود در جام جهانی ۲۰۲۶ را مقابل نیوزیلند برگزار کرد. دیداری که اگرچه چهار گل داشت و با تساوی ۲-۲ به پایان رسید، اما آن چیزی نبود که بسیاری از هواداران پیش از مسابقه تصور میکردند. ایران در آسانترین گروه تاریخ حضورش در جام جهانی قرار گرفته؛اما حالا بعد از توقف برابر نیوزیلند، مسیر صعود از مرحله گروهی از «قابل دسترس» به «دشوار» تغییر کرده است.
البته فوتبال است و هزار اتفاق. شاید همین تیم ملی در دو بازی آینده چهره متفاوتی از خود نشان دهد. شاید برابر بلژیک و مصر، روزهای بهتری در انتظار شاگردان امیر قلعهنویی باشد. اما به شرط آنکه چند تصمیم مهم گرفته شود؛ تصمیمهایی که اگر به تعویق بیفتند، ممکن است رویای صعود را خیلی زود به پایان برسانند.
نعمتی و شجاع؛ زوجی که رویاهای امیر را خراب میکنند
فاجعه از همان دقیقه هفتم آغاز شد. جایی که اشتباه علی نعمتی، راه دروازه ایران را به روی نیوزیلند باز کرد. اما واقعیت این است که مشکل فقط یک اشتباه فردی نبود. ترکیب علی نعمتی و شجاع خلیلزاده در قلب خط دفاع، از همان ابتدا هم ترکیب امیدوارکنندهای به نظر نمیرسید.این دو مدافع، دستکم در این مسابقه، نه مکمل یکدیگر بودند و نه توانستند آرامش لازم را به خط دفاعی بدهند. در شرایطی که حسین کنعانیزادگان و دانیال ایری روی نیمکت حضور دارند، اصرار بر این زوج دفاعی، کمی عجیب به نظر میرسد. شاید اگر قرار باشد ایران در دو بازی آینده حرفی برای گفتن داشته باشد، یکی از نخستین تغییرات باید از قلب خط دفاع آغاز شود.
آریا یوسفی بیرون، قایدی داخل؛ ایران تازه جان گرفت
یکی از معدود نکات امیدوارکننده مسابقه، حضور مهدی قایدی بود. با خروج آریا یوسفی و ورود وینگر بوشهری، خط حمله ایران ناگهان جان تازهای گرفت. سرعت، جسارت و تحرک قایدی، چیزی بود که تیم ملی در نیمه نخست به شدت از آن محروم بود. قایدی سالهاست که به ترکیب فیکس تیم ملی نرسیده، اما تقریباً همیشه نشان داده که انگیزه و آمادگی لازم را دارد. حالا شاید زمان آن رسیده که امیر قلعهنویی روی مثلث بوشهری تیمش بیشتر حساب کند. مهدی قایدی، محمد محبی و مهدی طارمی میتوانند مثلثی جذاب و غیرقابل پیشبینی بسازند؛ مثلثی که اگر به خوبی تغذیه شود و قربانی تصمیمات احساسی نشود، شاید سورپرایز ایران در ادامه جام باشد.
سعید عزتاللهی؛ ده سال حضور و یک سوال بزرگ
روی گل دوم نیوزیلند، جای خالی یک هافبک دفاعی آماده و سرحال بیش از هر زمان دیگری احساس شد. سعید عزتاللهی علاوه بر اینکه در مهار ضدحملات حریف موفق عمل نکرد، در فاز تهاجمی هم دو موقعیت مناسب برای شوتزنی را از دست داد. عزتاللهی بیش از یک دهه است که جزو مهرههای ثابت تیم ملی محسوب میشود، اما اگر بخواهیم صادق باشیم، به جز همان گل مردود شده مقابل اسپانیا در جام جهانی روسیه، خاطره ویژهای از او در ذهن بسیاری از هواداران باقی نمانده است.
در مقابل، امیرمحمد رزاقینیا در لیگ آماده نشان داد. اگر قرار است جوانگرایی انجام نشود و نتیجهگرایی در اولویت باشد، قابل درک است؛ اما اگر قرار است نتیجه هم تضمین نشود، چرا به بازیکنان آمادهتر و حتی جوانتر فرصت داده نشود؟
مغانلو و علیپور؛ آیا طارمی تنها خطرناکتر نیست؟
اما شاید عجیبترین تصمیم امیر قلعهنویی، استفاده از شهریار مغانلو در کنار مهدی طارمی بود. دو مهاجمی که به لحاظ سبک بازی شباهتهای زیادی به یکدیگر دارند و فوتبال مدرن، معمولاً نشان داده که چنین زوجهایی به ندرت موفق میشوند. تعویض مغانلو با علی علیپور نیز عملاً تغییری در شرایط ایجاد نکرد. علیپور در زمین محو بود و نتوانست تأثیری بر جریان بازی بگذارد. نکته قابل تأمل اینجاست که خط حمله تیم ملی ۲۰۲۶، تا حدی یادآور پرسپولیس برانکو در سالهای ۹۴ و ۹۵ است؛ با این تفاوت که حالا ده سال از آن روزها گذشته و طبیعتاً زمان، روی سرعت، طراوت و کیفیت بازیکنان تأثیر گذاشته است.
شاید وقت آن رسیده که تیم ملی به جای استفاده همزمان از دو مهاجم مشابه، اطراف طارمی را با بازیکنان سرعتی و تکنیکی پر کند. فوتبال امروز، بیش از هر چیز به تحرک و تنوع نیاز دارد؛ چیزی که ایران مقابل نیوزیلند، دستکم در بخشهایی از مسابقه، از آن بیبهره بود. تساوی برابر نیوزیلند هنوز به معنای پایان دنیا نیست. نه صعود از دست رفته و نه جام جهانی تمام شده است. اما این بازی، یک هشدار جدی بود؛ هشداری که اگر امیر قلعهنویی آن را نادیده بگیرد، شاید دو مسابقه آینده فرصت جبرانش را ندهند.
