مرتضی رضایی؛ صبح امروز یک جایی خواندم که نوشته بود اکبر عبدی برای سینمای ایران مثل مارادونا بود برای آرژانتین در فوتبال. دیدم راست می گوید. اصلا استعدادی بود از جنسی دیگر؛دقیقا شبیه مارادونا. کار را در می آورد وقتی فیلنامه معمولی بود! می خنداند وقتی چیزی برای خندیدن نبود و جذب می کرد وقتی چیزی برای جذب شدن نبود.
اکبر عبدی و مارادونا؛ هر دو زود به اوج و به قله رسیدند، خیلی زود اسطوره شدند و هر دو چیزهایی را تجربه کردند که کمتر کسی در اوجش به آن رسیده است.
همین طور دارم کارهایش را مرور می کنم، نقش ها و سبک های متفاوت؛ مردی که نقش زن ها را بهتر از خودشان بازی می کرد! از مادر و اجاره نشین ها چطور می شود عبود کرد؟ آدم برفی چطور؟ دزد عروسک ها،سفر جادویی و ...خیلی فهرست بلند بالایی است که خاطراتش به قلب چنگ می زند. پر از دیالوگ های ماندگار، پر از خاطرات به یاد ماندنی و پر از هر آنچه که فقط اکبر عبدی می توانست بازی شان کند!
همین چند روز پیش اتفاقا بر حسب اتفاق نشستم و نیم ساعت – چهل دقیقه ای از اجاره نشین ها را دیدم. هنوز هم تازگی داشت؛ اصلا بیشتر فیلم هایی که اکبر عبدی بازی کرده انگار که تاریخ انقضا ندارند. شوخی ها، ریتم داستان و نقشی که خودش در آن فرو رفته ، خروجی اش هنوز هم لبخندی است روی لبان. انگار زمان هیچ تاثیری روی این فیلم و اکبر عبدی نداشته است. این ویژگی فقط سهم عده ای خاص از هنرمندان است، نفراتی که هرگز و هرگز آثارشان کهنه نمی شود.
بدون تعارف، بعضی ها فقط یک بازیگر نیستند، بعضی ها بخشی از حافظه یک نسل هستند که خاطرت چند دهه را یدک می کشند. به اکبر عبدی نمی شود فقط گفت" بازیگر" . همان طور که مارادونا فقط یک فوتبالیست نبود. او رهبری بود که جادویش فقط داخل زمین نبود.مارادونا امید یک ملت بود، در سیاه ترین روزهای آرژانتین. آنجا که فقط دست خدا می توانست کمک شان کند که کرد؛ آن هم با استعداد دون دیگو. از لحاظ استعداد اکبر عبدی هم از همان جنس بود؛ استعدادی خدادادی که حضورش، حتی در معمولیترین فیلمها، تماشاگر را پای پرده نگه میداشت.
میگویند هر نابغهای بهای نبوغش را هم میدهد. زندگی عبدی هم مثل خیلی از اسطورهها، فقط اوج نبود؛ فراز و فرود داشت، روزهای درخشان داشت و روزهایی که دیگر آن جادوی همیشگی را نمیشد به همان شکل دید. شاید به همین خاطر است که خیلیها او را مارادونای سینمای ایران میدانند؛ نه به خاطر شباهت جزییات زندگی، بلکه به خاطر آن استعداد ناب و اثری که تا همیشه باقی میماند.
اکبر عبدی هم رفت و به قول یکی از دوستان، این خوب ها هستند که دارند یکی یکی می روند.عبدی اسطوره ای از سینما بود که نه با جایزه ها و افتخاراتش، بلکه با خنده هایش، بغض هایش و شخصیت دوست داشتنی ای که داشت در قلب مردم ماندگار شد و شکی وجود ندارد تا زمانی که فیلم هایی مثل مادر، اجاره نشین ها و آن نقش های فراموش نشدنی دیده می شوند، اکبر عبدی هم زنده است و دیده می شود.
روحش شاد و یادش گرامی باد
